Ik ben een 12 jarige jongen

Nieuwe situaties. Ik haat dat. Nieuw werk, nieuwe stage, nieuwe klas, andere school, nieuwe mensen ontmoeten: ze hebben allemaal wel iets met elkaar gemeen. Ik ben een stille, jonge vrouw met een Aziatisch figuur. En bij elke situatie ga ik wel door dezelfde fase heen dat mensen mijn tengere bouw moeten accepteren. Ja, accepteren ja. Men vindt het blijkbaar erg lastig dat ik veel kan eten zonder aan te komen. Men vindt het moeilijk te geloven dat ik niet aan een eetstoornis lijdt. Volstrekt onbekende mensen maken zich druk of ik wel een goed zelfbeeld heb. Ik was eigenlijk wel tevreden met mijn lichaam, maar andere mensen blijkbaar niet.

Real women have bodies. A certain size of shape does not make you superior. There is no wrong way to have a body.

Het is tijd voor een koffiepauze op stage. Ik schuif samen met de cliënten aan tafel om een bak koffie of een kopje thee te nemen. De koekjestrommel gaat rond. “Wilt er iemand een koekje? Christa hoeft niet want die is op dieet HAHAHAHA” Krijg ik dan bijvoorbeeld te horen. Of wanneer iemand een koekje aanbiedt en ik zeg nee volgt er: “Hoef je echt niet? Je moet wel een beetje aankomen, hoor.”

Ja, want een geestelijke ziekte zoals anorexia is cool en daar kies je voor. Marilyn Monroe lijkt wel het nieuwe standaard te zijn voor dé ideale vrouw. Want mevrouw Monroe heeft nog nooit wat aan plastische chirurgie gedaan?

Ik heb een tussenuur op school. Ik doe een sociale opleiding en de meerderheid van de klas is vrijwel altijd vrouw. Natuurlijk krijg je dan de onvermijdelijke onderwerpen “Ik ben tevreden met mijn lichaam” of “Ik zou dit wel willen veranderen” ter sprake. Ik hecht niet zo veel waarde daaraan en ik doe nooit aan deze gesprekken mee. Daarnaast gaat het hen geen reet aan wat ik van mijzelf vind. “Christa, jij hebt echt zo’n modellen lichaam. Jij zou wel aan America’s next top model of Victoria’s secret show mee kunnen doen” zegt een klasgenoot tegen mij. “Dank je.” zeg ik bescheiden. Ik kies er voor om er niet op in te gaan. “Ik ben wel tevreden met mijn lichaam.” zegt dezelfde (vollere) klasgenote. “Ik zou niet zo dun willen zijn als die modellen op tv hoor. Ben wel tevreden met mijzelf. Hoef er niet uitgemergeld bij te lopen. Ik heb tenminste een vrouwen lichaam.” Dit zijn nog de “subtiele” reacties die ik krijg naar aanleiding van mijn lichaam. Zoals ik al zei, ik ben een stil typje. Ik vraag niet om beoordeeld te worden door anderen. Bij vrijwel iedere nieuwe situatie moet ik mensen ervan verzekeren dat ik niet lijd aan anorexia. Naast de heb-jij anorexia-vraag, vragen mensen ook schaamteloos naar mijn gewicht. Ik overdrijf niet. Toen ik naar de middelbare school ging, waren de reacties nog het ergste: Jezus eet een hamburger, iel ik durf je niet aan te raken ik ben bang dat je breekt, jij krijgt volgens mij geen eten thuis, saté prikkers als benen, heb jij anorexia?, Zo dan die is dun!, junk, je ziet er inderdaad hongerig uit. Maar ook quotes op internet zoals: Real women have curves, only dogs go for bones, mij kan je tenminste op m’n reet slaan mijn botten zullen niet versplinteren, Real women have curves.. Not the body of a 12 year old boy.

Meghan Trainor waar ze in haar liedje het woord “skinny bitches” gebruikt en het volgende: Yeah, my mama she told me don’t worry about your size She says, “Boys like a little more booty to hold at night.” You know I won’t be no stick figure silicone Barbie doll

Ik heb wel eens meegemaakt dat ik gewoon ergens sta. Ik merkte dat er een kennis al een iets langere tijd aan het kijken was naar mij. “Jij bent echt dun….” zei ze. Ik kon het niet laten en zei: “Ja, en jij bent echt dik.”

Mijn waarneming is dat skinny shaming erin sluipt. Opmerkingen worden gemakkelijker gemaakt omdat men de veronderstelling heeft dat iedereen dun zou willen zijn. Het probleem is dat niemand eruit wil zien alsof hij/zij ziek is. Skinny shaming wordt vaak gezien als iets onschuldigs, omdat dat geen stoornis zou kunnen veroorzaken zoals bij fatshaming. Eet wat vaker een salade, je hebt benen van een michelin poppetje, zo dan die is dik!, je ziet er inderdaad hongerig uit, lijd jij aan zo’n ziekte waardoor je niet kan stoppen met eten? Zijn overduidelijk kwetsende opmerkingen. Heeft uiteindelijk een groter effect dan skinny shaming, maar dat maakt skinny shaming nog niet oké.

Het probleem met fat shaming is, is dat er impliciet een negatieve boodschap aan jou wordt doorgegeven. Slachtoffers van fat shaming worden minder serieus genomen wanneer zij kampen met allerlei problemen. Dit bijvoorbeeld bij doktersbezoekjes. Zij gooien de oorzaak al gauw op overgewicht, terwijl je ook gezond kan zijn wanneer je niet slank bent. Wanneer ze bij sollicitatiegesprekken kijken naar uiterlijk en verzorging, dan zullen ze sneller een slanke dame of heer kiezen. Dikke mensen dragen namelijk het vooroordeel mee dat ze lui zijn.

Maar ook bij sollicitatiegesprekken moet ik mij bewijzen. Door mijn lengte en gewicht kom ik minder sterk over. Ik moet mij dus meer bewijzen dat ik mentaal sterk in mijn schoenen sta, en niet op mijn mondje ben gevallen. En dat valt niet mee. Bij sollicitatiegesprekken zijn ze sneller geneigd om op de eerste indruk af te gaan. Bij sollicitatiegesprekken word ik afgewezen omdat ik te kwetsbaar overkom, bij andere word ik net aan aangenomen. Achteraf blijkt dat mijn kwetsbare houding helemaal geen probleem is geweest en dat ik juist goed op situaties kan inspelen en directief kan handelen. En ook in het werkveld moet ik een tandje harder werken en mij blijven bewijzen. Ik zie er namelijk minder intimiderend uit dan mijn grotere collegae.

Naamloos
RWRB’s photo response to Victoria’s Secret’s “Perfect Body” campaign. Om een echte vrouw te zijn heb je blijkbaar overgewicht, een roomblanke huid en bevind jij je in een bepaalde leeftijdscategorie.

Het probleem is niet alleen dat mensen met een maatje meer geaccepteerd worden in de maatschappij door dunnere mensen neer te halen. Het probleem zit er ook in dat vrouwen onder druk staan om zo lang mogelijk jong te blijven. Hoe veel oudere modellen zien we? Hoe veel oudere vrouwen zien we nog op tv zonder dat er aan het lichaam is gesleuteld? Hoe veel donkere vrouwen zien we in de modellenwereld? Het pleiten om diversiteit in de modellenwereld is naar mijn mening hypocriet. En waarom? Er wordt alleen gepleit voor diversiteit qua gewicht. Maar niet qua kleur en leeftijd. Gewicht treft vrouwen namelijk ook. Maar zij staan ook onder druk om zo wit mogelijk te lijken. Zij bleken hun huid en haren, doen ooglidcorrecties, contactlenzen en stijlen hun haar. Wanneer jij alleen opkomt voor grotere vrouwen dan kom je alleen op voor witte vrouwen. Wij zijn er pas wanneer vrouwen in alle maten, in alle kleuren, in alle leeftijden er mogen zijn. En dat is nog lang niet zo.

Ongelooflijk, een vrouw van 45 die er nog steeds mooi uit ziet. Ik geloof mijn ogen niet.

Als het aan mij lag waren er modellen met sproetjes, striae, hooded eyes, kroes haar, kromme neusjes, een rimpeltje hier en daar, donkere ogen en modellen met een moedervlekje in het gezicht wat niet geretoucheerd is. Maar wie ben ik?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s